در هر دوره ای با نزدیک شدن انتخابات مجلس و شورای شهر و سیل شعارها و وعده های گوناگون نامزدها، کورسوی امیدی در بین شهروندان برای برون رفت از وضعیت نامطلوب شهر به وجود می آید.اما با خاموش شدن تنور انتخابات شاهد ایجاد شکافی عمیق بین مردم و مسئولین و فراموشی تمامی آن شعارها و وعده ها خواهیم بود.واکنش شهروندان هم در چنین اوضاعی چیزی جز ابراز نارضایتی از وضع موجود در جمع های خانوادگی و دوستانه نخواهد بود.این رویه ایست که مدتها بوده و هنوز هم ادامه دارد.در این بین البته مسئولین بسیاری هم بوده اند که تلاشهای زیادی برای برآوردن مطالبات شهروندان داشته اند که به دلایل مختلفی از جمله عدم مشارکتهای جمعی کارهاشان توفیقات چندانی را به همراه نداشته است.

نایل شدن به وضعیتی مطلوب نیازمند مشارکتی همگانی است.مشارکتی که در آن شهروندان،رسانه ها و مسئولین شهر،هر یک فارغ از جهتگیری های فردی و حزبی که دارند،در تلاش برای رسیدن به یک هدف مشترک،یعنی توسعه و آبادانی شهر،همدل و هم صدا گام بردارند.شهروندان مطالبه گر(والبته مشارکت کننده) در کنار رسانه های مستقل و پیگیر می توانند مسئولینی پاسخگو را رقم بزنند.در چنین ساز و کاری،شهروندان از طریق رسانه های پیگیر مسائل و مشکلات شهری را با مسئولین در میان می گذارند و با پیگیری مجدانه رسانه ها،مسئولین خود را موظف به پاسخگویی به مطالبات می بینند زیرا که شهروندان نظاره گر پاسخ مسئولین به پیگیری رسانه ها خواهند بود و در صورتی که مسئولی از پاسخگویی به رسانه ها، بعنوان تریبون مشترک بین مردم و مسئولین طفره برود این از دید شهروندان پنهان نخواهند ماند.این رویه نه تنها مانع کم کاری مسئولین در حوزه های مسئولیتیشان می شود بلکه موجبات انگیزه هرچه بیشتری فعالیت را برای آنان به ارمغان می آورد.زیرا آنها خود را تحت نظر مردمی می بینند که قطعا جلب رضایت آنان حتی اگر در بدترین حالت ممکن که تنها برای حفظ جایگاه مسئولیتیشان باشد لازم است.این برخلاف وضعیت فعلی است که برخی از مشکلات مردم در رسانه ها منعکس می شود و مسئولین اگر دلشان خواست جواب می دهند و اگر دلشان نخواست جواب نمی دهند.

پتانسیل بالای شهر نیشابور چه از لحاظ تعدد شهروندان مطالبه گر و متخصص و چه از لحاظ تعدد نشریات محلی مستقل به عنوان رسانه های پیگیرباعث هرچه بهتر انجام شدن چنین ساز و کاری در صورت اجرای آن می شود.

به امید داشتن شهری آبادتر و با نشاط تر